Istotne różnice dotyczą składu materiałów wierzchniej warstwy gleby oraz nasadzeń.

W przypadku ogrodu żwirowego celowo stosuje się warstwę oddzielającą naturalną glebę od żwiru. W tym celu stosuje się folię, włókninę lub nawet beton, które mają zapobiegać wzrostowi chwastów (zwanych również „niepożądanymi roślinami”). Natomiast ściółka mineralna tworzy jedynie warstwę ochronną nad naturalną glebą i zapewnia dobre przewietrzenie, powolne wsiąkanie wody deszczowej oraz ochronę przed parowaniem.

Rzut oka na rośliny pozwala stwierdzić, czy jest to grządka odporna na suszę, czy ogród żwirowy. Grządki bylin odpornych na upały i suszę charakteryzują się różnorodnością gatunków roślin. Często są to różne rośliny kwitnące i trawy, które stanowią źródło pożywienia lub pomoc w gniazdowaniu dla owadów. W ogrodach żwirowych sadzi się zazwyczaj tylko pojedyncze rośliny o niewielkiej wartości ekologicznej, a kamienie służą głównie jako element dekoracyjny.

W początkowej fazie może powstać wrażenie, że jest to rabatka żwirowa. Jeśli rabatka bylinowa jest nowo założona i pokryta ściółką mineralną, a młode rośliny nie są jeszcze bujne, może się wydawać, że jest to rabatka żwirowa. Jednak sama liczba posadzonych bylin wskazuje na to, że jest to młoda rabatka bylinowa. Również rabaty założone w zacienionych miejscach potrzebują dłuższego czasu, zanim rośliny porosną ściółkę mineralną. W przypadku sadzenia z użyciem ściółki mineralnej na pierwszym planie znajduje się sadzenie roślin, a celem jest zazielenienie całej powierzchni.

Trend tworzenia ogrodów żwirowych, które nie mają żadnej wartości ekologicznej, powstał, ponieważ na początku wydają się one dość łatwe w pielęgnacji.

Ogród żwirowy charakteryzuje się dużą powierzchnią kamienistą, warstwą oddzielającą od naturalnej gleby oraz pojedynczymi roślinami, które zazwyczaj nie mają żadnej wartości ekologicznej. Rzadko obsadzona warstwa kamieni nagrzewa się, magazynuje ciepło i oddaje je otoczeniu aż do nocy. Efekt ten prowadzi do powstania prawdziwych wysp ciepła w gorących miesiącach letnich.

Warstwa oddzielająca żwir od naturalnej gleby jest oddzielona folią, włókniną lub betonem. Uniemożliwia ona funkcjonowanie gleby, takie jak magazynowanie wody, filtrowanie wody, magazynowanie składników odżywczych i zapewnianie podstawy życia dla roślin i zwierząt. Efekt „łatwego w pielęgnacji” ogrodu znika najpóźniej wtedy, gdy po pewnym czasie mimo wszystko osadza się masa organiczna, która jest nanoszona przez wiatr, opadające liście lub zwierzęta. Kolejny problem pojawia się, gdy warstwa oddzielająca jest uszczelnioną powierzchnią betonową. Opady deszczu spływają bezpośrednio na powierzchnię do kanalizacji i uniemożliwiają wsiąkanie wody, jej dostępność dla roślin lub przedostawanie się do wód gruntowych. W wyniku zmian klimatycznych coraz częściej będą występowały ulewne deszcze, które będą w mniejszym stopniu buforowane, co doprowadzi do przeciążenia kanalizacji.

Niewielka i pozbawiona wartości ekologicznej roślinność zagraża siedliskom owadów. Na tych obszarach nie znajdują one źródeł pożywienia ani miejsc do składania jaj. Nie występuje również efekt chłodzący, który wynika z parowania roślin. Dlatego „ogrody żwirowe” są ekologicznymi pustyniami i mają szkodliwy wpływ na mikroklimat.

Właściwościami ściółki mineralnej są ochrona gleby przed parowaniem i mrozem, umożliwienie powolnego wsiąkania opadów, ochrona roślin przed nadmiernym nawodnieniem oraz zapewnienie dobrego napowietrzenia. Można ją postrzegać jako rodzaj pomocy startowej dla roślin przystosowanych do upałów i suszy. Na glebach bogatych w składniki odżywcze szybko konkurują one z bujnymi, szybko rosnącymi roślinami, które je wypierają. Ściółka mineralna, jako przepuszczalna i uboga w składniki odżywcze pokrywa, jest odpowiednia dla tych bylin. Te rośliny przystosowane do upałów i suszy są ważnym źródłem pożywienia dla owadów. Zróżnicowane nasadzenia zapewniają im szeroki wybór pożywienia.

W porównaniu z organicznymi materiałami ściółkowymi, takimi jak np. ściółka z kory, ściółki mineralne mają tę zaletę, że zmniejszają zagęszczenie gleby spowodowane deptaniem, nie gniją, nie pozbawiają gleby składników odżywczych i nie powodują jej zakwaszenia. W przypadku roślinności o bujnym wzroście warstwa ściółki mineralnej jest w stanie końcowym prawie niewidoczna.

(1) Powierzchnie działek zabudowanych, które nie są pokryte budynkami naziemnymi, oraz otwarte przestrzenie działek zabudowanych, pod którymi znajdują się podziemia (np. garaże podziemne), należy w całości zazielenić, o ile nie są one potrzebne do dozwolonego użytkowania.

(3) Obszary są zazielenione, jeśli nie są pokryte warstwą nieprzepuszczalną i są obsadzone np. drzewami, krzewami, bylinami, trawnikami i łąkami. Zazielenieniem w rozumieniu niniejszego statutu nie są nasypy z żwiru, tłucznia i podobnych materiałów, kostki trawnikowe i trawniki żwirowe, a także powierzchnie pokryte włókniną, folią, tkaniną tekstylną i podobnymi materiałami.