Dąb szypułkowy, zwany również dębem letnim lub dębem niemieckim, należy do rodziny bukowatych (Fagaceae) i może osiągać wiek do 800 lat. Jest mało wrażliwy na wczesne lub późne przymrozki, a latem potrzebuje ciepła. Ponadto dąb szypułkowy należy do gatunków drzew światłolubnych, co oznacza, że do prawidłowego wzrostu potrzebuje dużej ilości światła. Ponadto dąb szypułkowy, dzięki swojej dobrej tolerancji na nadmierne nawodnienie, często występuje na terenach zalewowych lub podmokłych. Dąb szypułkowy jest ważnym źródłem pożywienia dla wielu zwierząt, w tym wiewiórek, dzików, saren, ptaków i owadów. Wiewiórki, dziki, owady i ptaki żywią się żołędziami, które są bogate w składniki odżywcze. Sarny zjadają liście i pędy dębu szypułkowego. Jednak dąb szypułkowy może być niebezpieczny jako źródło pożywienia dla niektórych zwierząt, zwłaszcza koni, bydła i owiec. Wynika to głównie z zawartości garbników w liściach, żołędziach i korze dębu szypułkowego, które mogą powodować problemy żołądkowo-jelitowe, a nawet zatrucia.

• Pochodzenie: Europa
• Wysokość: do 40 m
• Liście: naprzemienne, skórzaste, mają bardzo krótki ogonek, osiągają długość 10–15 cm, mają gładkie brzegi i są podzielone na 5–6 klap
• Kwitnienie: od kwietnia do maja, zielono-żółtawe
• Owoc: orzech
• Gleba/stanowisko: gleby żyzne, głębokie, przepuszczalne, wilgotne, gliniasto-ilaste

Cechy szczególne  

W przeciwieństwie do dębu szypułkowego, którego żołędzie występują w gronach na gałęziach, dąb szypułkowy ma dojrzewające żołędzie w grupach od trzech do pięciu na łodydze o długości do 4 cm, która u dębu szypułkowego jest bardzo krótka i nieco grubsza. Ponadto liście dębu szypułkowego są dłuższe i większe w porównaniu z liśćmi dębu szypułkowego.