Siedliska owadów są różnorodne. Mogą to być np. łąki kwiatowe, podmokłe łąki, obrzeża (trwałe pasy traw i ziół rodzimych dla danego obszaru), żywopłoty z różnymi gatunkami krzewów, sady rozproszone na obszarach ekstensywnie uprawianych oraz pola uprawne porośnięte dzikimi roślinami.

Kwiaty jednoroczne, zioła jednoroczne i wieloletnie, trwałe byliny i rośliny cebulowe są ważnymi źródłami pyłku i nektaru dla owadów odwiedzających kwiaty. Do tego dochodzą krzewy i drzewa. Im bardziej zróżnicowany krajobraz, tym więcej siedlisk oferuje owadom.

Łąka lub łąka kwiatowa to mieszanka traw i ziół rodzimych gatunków dzikich roślin, które dzięki pielęgnacji tworzą w danym miejscu trwałą, samopodtrzymującą się, charakterystyczną społeczność roślinną. W przeciwieństwie do trawnika lub intensywnie użytkowanej łąki, trawy i zioła na łące kwiatowej mają czas, aby zakończyć swój rozwój aż do dojrzałości nasion.

Do stworzenia pasa kwiatowego dla owadów konieczne jest słoneczne miejsce w ogrodzie. Gleba ogrodowa w tym miejscu musi być otwarta, czyli wolna od roślinności, chwastów i kamieni. Jeśli nie masz miejsca w ogrodzie lub dysponujesz tylko słonecznym balkonem, możesz również użyć dużych doniczek lub skrzynek.

Na łąkach kwiatowych przyciągamy w szczególności dzikie pszczoły, w tym trzmiele, pszczoły miodne, motyle, muchy i chrząszcze. Czy wiesz, że niektóre gatunki much i chrząszczy również zapylają kwiaty? Dzikie pszczoły i motyle są bardzo celowymi odwiedzającymi kwiaty, inne owady pobierają od czasu do czasu łyk nektaru i zapylają „przy okazji”. Należą do nich bzygowate, które łatwo pomylić z osami lub pszczołami. Wśród chrząszczy, najbardziej różnorodnej grupy zwierząt na naszej planecie, znajduje się również wiele gatunków odwiedzających kwiaty. One również pomagają w zapylaniu.

Aby krajobraz mógł rozkwitnąć, potrzebujemy nasion kwiatów. Ale jakie nasiona należy stosować?

Większość oferty centrów ogrodniczych, marketów budowlanych, supermarketów i wielu szkółek ogrodniczych składa się z odmian hodowlanych gatunków zagranicznych. Są one często oferowane jako „łąki kwiatowe” lub nawet „pokarm dla pszczół”. Na pierwszy rzut oka są one atrakcyjne wizualnie i dlatego chętnie kupowane, ale niestety pomagają tylko nielicznym owadom. Rodzime owady przez miliony lat przystosowały się bowiem do lokalnych roślin dziko rosnących. Wiele specjalistycznych gatunków potrzebuje nawet do przetrwania zupełnie szczególnych rodzimych gatunków roślin.

Mieszanki kwiatów, które zawierają przede wszystkim nasiona rodzimych gatunków roślin, zapewniają owadom – zwłaszcza często wysoce wyspecjalizowanym dzikim pszczołom i motylom – niezbędne warunki do budowy gniazd i żerowania. Z punktu widzenia ochrony przyrody miejsce pochodzenia nasion wyjściowych i miejsce ich wykorzystania powinny być jak najbardziej kompatybilne i znajdować się w bliskim sąsiedztwie. Nasiona są wtedy „rodzime” i zapewniają zachowanie regionalnych specyfików genetycznych. Dlatego zaleca się stosowanie certyfikowanych nasion zgodnie z VWW-Regiosaaten® lub RegioZert®. W liście linków na końcu artykułu można znaleźć odpowiednie informacje – również dotyczące zakupu niewielkich ilości.

Przygotowanie gleby: spulchnij otwartą ziemię ogrodową (po uprzednim usunięciu kamieni i chwastów) za pomocą motyki. Jeśli masz w ogrodzie bardzo żyzną glebę, należy ją rozrzedzić piaskiem, ponieważ większość dzikich kwiatów lubi ubogie gleby. W tym celu należy wymieszać piasek z glebą. Wyrównaj wszystko, aż powstanie równa „podłoże do wysiewu” bez zagłębień i pagórków.

Wysiew: Kwiecień – a jeśli nie jest zbyt gorąco, również kolejne miesiące – to dobry czas na wysiew mieszanek kwiatów. Nasiona należy rozrzucać możliwie równomiernie. Należy rozrzucać nasiona zgodnie z instrukcją (orientacyjna ilość to około pięć do dziesięciu gramów na metr kwadratowy). Aby ułatwić wysiew, nasiona można wymieszać np. z niewielką ilością piasku lub trocin. Nasiona należy rozsypać luźno i równomiernie na ziemi, wmieszać je tylko powierzchownie w glebę i – co bardzo ważne – lekko docisnąć. Dobrze sprawdza się do tego wałek lub deska.

Podlewanie: Przez następne 4 do 6 tygodni powierzchnia musi być utrzymywana w stanie wilgotnym, aby nasiona dobrze kiełkowały. Pierwsze rośliny pojawią się wkrótce, a powierzchnia kwitnąca rozwinie się dość szybko.

Pielęgnacja: W zależności od wysokości nad poziomem morza i warunków pogodowych koszenie powinno odbywać się najwcześniej w połowie czerwca i nie przed fazą kwitnienia traw stanowiących główny składnik runi. Koszenie odbywa się maksymalnie dwa razy w roku. Najlepszy czas na koszenie to okres od lipca do sierpnia/września, jeśli koszenie odbywa się tylko raz. Jeśli koszenie odbywa się dwa razy, odpowiednim terminem jest połowa/koniec czerwca i koniec sierpnia. Należy kosić „naprzemiennie”, a nie wszystko naraz. Dzięki temu gatunki o późniejszym okresie rozmnażania mają szansę, a zwierzęta na łące mogą się jeszcze przenieść. Do tego celu najlepiej nadaje się koszenie kosą.

Proszę nie mulczować! Podczas mulczowania ścinki i składniki odżywcze pozostają na powierzchni. Wiele roślin kwiatowych ma jednak słabą konkurencyjność i potrzebuje ubogich stanowisk. Na obszarach bogatych w składniki odżywcze stopniowo dominują tylko nieliczne gatunki o silnej konkurencyjności. Ponadto mulczowanie powoduje bezpośrednie zniszczenie wielu gatunków. Owady, chrząszcze i mniejsze gatunki zwierząt nie mogą uciec i są rozdrabniane wraz z roślinami.

Należy uzbroić się w cierpliwość: łąki potrzebują trochę czasu, ale cierpliwość zostanie nagrodzona: najpiękniejsza różnorodność kwiatów pojawia się często po kilku latach.