Wybudowany: około 70 roku naszej ery

W starożytnym Rzymie woda służyła między innymi do zapewnienia odpowiedniego standardu życia ludności. Dzięki akweduktowi cenny płyn mógł być transportowany na odległość wielu kilometrów do obozów wojskowych i miast. Budując wodociąg w Moguncji, starożytne siły okupacyjne stworzyły prawdziwe architektoniczne arcydzieło: najwyższy akwedukt na północ od Alp.

Obóz legionowy potrzebował dużych ilości wody. Jeśli przyjąć, że dzienna konsumpcja jednego żołnierza wynosiła 2,5 litra, to akwedukt transportował co najmniej 30 000 litrów dziennie. W Mogontiacum stacjonowało bowiem około 12 000 legionistów.

Od źródła położonego około dziewięciu kilometrów dalej, w dzielnicy Finthen, rurociąg biegł początkowo pod ziemią. Jednak ze względu na rosnące nachylenie terenu, dalej biegł już nad ziemią. Kończył się na terenie dzisiejszych klinik uniwersyteckich.

Aby pokonać największą różnicę wysokości w Zahlbach, filary musiały mieć wysokość do 30 metrów. Odległość między środkami filarów wynosiła 8,50 metra. Woda płynęła w rynnie w górnej części filaru. Rynna miała wymiary około 40 na 90 centymetrów.

Kwadratowa okładzina rdzeni filarów została wykorzystana w późniejszych stuleciach do budowy innych obiektów.

Obecnie widocznych jest tylko 59 filarów akweduktu. Mają one wysokość siedmiu metrów. Kamienie rzymskie w dzielnicy Bretzenheim-Zahlbach można oglądać. Oprócz kamieni

rzymskich, o akwedukcie przypominają jedynie fundamenty filarów na uniwersyteckim boisku sportowym. Zostały one znalezione w latach 50. XX wieku podczas budowy obiektu sportowego uniwersytetu i przeniesione kilka metrów od pierwotnego miejsca znalezienia, a następnie odbudowane z oryginalnego materiału.

Zachował się również fragment muru zbiornika rozdzielczego, który znajduje się na terenie kliniki uniwersyteckiej.