Celem rozwoju i planowania miasta przyjaznego rodzinom jest stworzenie zrównoważonej równowagi między obszarami mieszkania, pracy, zaopatrzenia i rekreacji. Każdy projekt należy indywidualnie sprawdzić pod kątem tego, w jaki sposób można uwzględnić ten cel.

• W budownictwie miejskim i mieszkaniowym należy uwzględnić różnorodne formy życia rodzin i osób samotnych, migrantów, seniorów i osób niepełnosprawnych.
• Należy uwzględnić zmiany demograficzne dotyczące populacji pierwotnych mieszkańców.
• Konieczne jest zapewnienie odpowiedniego zróżnicowania wielkości i typów mieszkań w obrębie danego obszaru mieszkalnego i budynku.
• W ramach urbanistyki i budownictwa mieszkaniowego należy uwzględniać zmiany ekologiczne, np. poprzez stosowanie materiałów budowlanych przyjaznych dla środowiska.
• We wszystkich obszarach należy stosować zasadę ograniczania ruchu drogowego.
• Połączenia urbanistyczne z sąsiednimi dzielnicami oraz integracja obszaru zabudowy powinny być zaprojektowane w sposób ściśle powiązany. Obejmuje to dobre połączenia dzięki ścieżkom rowerowym i chodnikom oraz lokalnym środkom transportu publicznego.
• Wygląd architektoniczny nie powinien podkreślać różnic społecznych, a tym samym je pogłębiać. Budownictwo socjalne należy zintegrować i powinno ono różnić się od budownictwa mieszkaniowego finansowanego ze środków prywatnych jedynie pod względem różnych standardów i powierzchni mieszkalnej wewnątrz mieszkania.
• W szczególnych sytuacjach urbanistycznych oraz w celu promowania modelowych rozwiązań należy w razie potrzeby przeprowadzać konkursy lub inne procedury zapewnienia jakości.
• W ramach zagospodarowania terenów budowlanych należy zapewnić i sfinansować infrastrukturę, w szczególności infrastrukturę społeczną, w miarę możliwości równolegle z procedurą planu zagospodarowania przestrzennego.

Zapewnienie różnych typów i wielkości mieszkań, z możliwie elastycznymi rozkładami pomieszczeń, a także mieszkań dzielonych i łączonych.

Należy uwzględnić zmieniające się potrzeby mieszkaniowe i cykl rodzinny.

• W większych mieszkaniach, zwłaszcza dla rodzin, należy uwzględnić miejsce do pracy w kuchni, zapewniając wystarczającą przestrzeń do poruszania się, oświetlenie i połączenie z częścią dzienną.
• Należy zapewnić wystarczającą ilość miejsca do przechowywania w mieszkaniu i w strefie wejściowej budynków mieszkalnych (np. na wózki dziecięce, wózki inwalidzkie, rowery itp.).
• Należy dążyć do zrównoważonego połączenia budownictwa socjalnego i komercyjnego. Oznacza to, że około 25–30% budownictwa socjalnego powinno stanowić niedrogie mieszkania własnościowe.
• Przy przydzielaniu mieszkań socjalnych należy uwzględnić potencjalne zapotrzebowanie na usługi socjalne.
• W budynkach z więcej niż czterema mieszkaniami piąte mieszkanie, a przy każdym kolejnym dziesiątym mieszkaniu dodatkowe mieszkanie musi być dostępne i wyposażone bez barier. Pozostałe mieszkania powinny być przystosowane do usunięcia barier poprzez unikanie progów, odpowiednią szerokość drzwi i powierzchnię do zawracania w kuchni i łazience.

• Małe zadaszone obszary w pobliżu mieszkań, aby dzieci i młodzież mogły przebywać na zewnątrz nawet przy złej pogodzie, np. wiaty garażowe.
• Ciche dziedzińce mieszkalne w obrębie bloków, półpubliczne, z terenami zielonymi, placami zabaw i miejscami do wypoczynku.
• Publiczne place zabaw: zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym obiektów sportowych w Nadrenii-Palatynacie należy przewidzieć 2,25 m² powierzchni zabawowej na mieszkańca.
• Place zabaw muszą być dostosowane do różnych potrzeb różnych grup wiekowych, które z kolei zmieniają się w miarę upływu czasu, co oznacza, że place zabaw muszą być modyfikowalne.
• Należy zwrócić uwagę na dostępność i możliwość korzystania z placów zabaw bez barier.

Przy podziale powierzchni należy wziąć pod uwagę następujące aspekty:

• publiczne tereny zielone lub połączone obszary zielone powinny być położone w odległości umożliwiającej dojście pieszo z obszaru mieszkalnego.
• Ogrody działkowe powinny być tworzone w odległościach umożliwiających dojście pieszo.
• Tereny publiczne należy projektować tak, aby miały charakter wielofunkcyjny i pełniły rolę miejsc spotkań.
• Należy dopuścić istnienie nieplanowanych, zarośniętych, zmiennych terenów otwartych, które można zagospodarować w późniejszym czasie.

Należy zapewnić podstawowe zaopatrzenie ludności.

• Mieszanka usług, infrastruktury społecznej i kulturalnej oraz zakładów rzemieślniczych w dzielnicy, dostępnych pieszo lub dzięki dobrym połączeniom komunikacji miejskiej.
• W przypadku nowych lub zmienionych planów zagospodarowania mniejszych obszarów, o ile jest to zgodne z charakterem danego obszaru, należy zapewnić powierzchnie wielofunkcyjne, np. na parterach budynków mieszkalnych, przeznaczone na usługi (piekarnia, poczta, usługi socjalne, apteka, gabinety lekarskie itp.).

Infrastruktura społeczna i kulturalna obejmuje:

• Oferty opieki nad dziećmi
• Spotkania matek/rodziców
• Oferty dla młodzieży (ośrodki dla dzieci i młodzieży, miejsca spotkań)
• Spotkania seniorów/miejsca spotkań
• Centrum obywatelskie do wielofunkcyjnego wykorzystania, w tym większa sala spotkań
• Oferty doradcze służb socjalnych/służb opiekuńczych
• Formy mieszkania z opieką dla różnych grup docelowych
• Szkoły
• Oferta kulturalna (uniwersytet ludowy, biblioteka)
• Obiekty sportowe

Zasadniczo powinno być możliwe wielokrotne wykorzystanie.
Niektóre obiekty użyteczności publicznej (spotkania matek/rodziców lub oferty opieki nad dziećmi) mogą być również zlokalizowane na parterach budynków mieszkalnych, jeśli dysponują odpowiednio dużymi powierzchniami magazynowymi, np. na wózki dziecięce. W przypadku zmiany potrzeb lub struktury mieszkańców powinna istnieć możliwość późniejszej przebudowy powierzchni na mieszkania.

Dostęp bez barier do wyżej wymienionych obiektów dla osób niepełnosprawnych, dzieci, rodziców z małymi dziećmi, seniorów.

Przy podejmowaniu wszelkich decyzji dotyczących lokalizacji miejsc pracy i obiektów infrastrukturalnych należy uwzględnić potencjał konfliktowy związany z emisjami pochodzącymi z produkcji i transportu.

• Miejsca pracy powinny być zlokalizowane w miarę możliwości w dzielnicach miejskich o zróżnicowanym przeznaczeniu (mieszkanie, restauracje, sklepy, obiekty kulturalne itp.), o ile konieczność rozwiązania konfliktu nie sugeruje lub nawet nie wymusza ich rozdzielenia.
• Nie należy jednak tworzyć całkowicie monostrukturalnych obszarów mieszkalnych. Praca powinna być w miarę możliwości zintegrowana.
• Obszary o mieszanym przeznaczeniu powinny powstawać w poszczególnych budynkach (głównie biurowych i administracyjnych) lub w formie zintegrowanych obszarów mieszkalnych w obrębie obszarów miejsc pracy.
• W obszarach miejsc pracy obowiązują również główne cele dotyczące otoczenia mieszkaniowego, takie jak projektowanie ulic, placów, terenów zielonych i otwartych. Prywatne i publiczne tereny zielone i rekreacyjne należy ze sobą połączyć.
• Docelowa struktura powinna ułatwiać zapewnienie infrastruktury dla pracowników. Zgodnie z popytem, zgodnie z koncepcją centrów, należy zapewnić ofertę handlową i usługową (restauracje, sklepy z artykułami codziennego użytku, bank, fryzjer itp.).
• W samych miejscach pracy należy zapewnić wystarczającą liczbę pomieszczeń socjalnych i spotkań. Mogą to być np. wspólne stołówki, pomieszczenia handlowe lub bistro.
• W większych obszarach miejsc pracy należy utworzyć przedszkola zakładowe. W obszarach o mieszanym przeznaczeniu miejsca w przedszkolach mogą być przydzielane również w obszarach mieszkalnych.