Teatr Państwowy w Moguncji

Oryginalny budynek dzisiejszego Teatru Państwowego w Moguncji był wówczas uważany za nowe dzieło architektoniczne.

Architektura w okresie przejściowym

Georg Moller, jeden z najważniejszych architektów swoich czasów, po raz pierwszy skierował łukową widownię na zewnątrz, rewolucjonizując tym samym ówczesną architekturę teatralną.

Podczas uroczystego otwarcia 21 września 1833 roku teatr nazwano „Großherzoglichen Nationalbühne Mainz” (Wielkogrecka Scena Narodowa w Moguncji). Tym samym Moguncja stała się czwartym niemieckim miastem po Berlinie, Hamburgu i Monachium, które posiadało duży, reprezentacyjny teatr.

Na przestrzeni dziesięcioleci wielokrotnie wprowadzano zmiany w wyglądzie budynku, jednak zachował on swoje pierwotne przeznaczenie. Obecnie Wielka Sala Teatru Państwowego w Moguncji mieści się w zabytkowym budynku Mollerbau.

Teatr Państwowy w Moguncji w skrócie

Fakty, liczby i dane

Historyczny

Zlecenie budowy teatru w Moguncji pochodziło od samego cesarza Napoleona. Od 1797 roku miasto ponownie znalazło się w rękach francuskich i nie nazywało się już Mainz, ale Mayence. Napoleon, który często przebywał w Moguncji, 13 października 1804 r. zlecił swojemu architektowi J.F. Eustache de St. Far stworzenie placu Gutenbergplatz i wybudowanie na jego północnym skraju teatru wzorowanego na „wielkim teatrze cesarskim” w Petersburgu. Kamień węgielny położono wiosną 1809 roku, ale wydarzenia historyczne kolejnych lat spowodowały wstrzymanie projektu.

20 lat później ponownie zlecono zaprojektowanie i realizację teatru – tym razem rada miasta Moguncji powierzyła to zadanie Georgowi Mollerowi, nadwornemu radcy budowlanemu Wielkiego Księstwa Hesji, jednemu z najwybitniejszych architektów swoich czasów.

Budowę rozpoczęto w 1829 roku, a uroczyste otwarcie „Wielkiego Teatru Narodowego w Moguncji”, jak nazwano teatr, odbyło się 21 września 1833 roku. Tym samym Moguncja stała się czwartym niemieckim miastem po Berlinie, Hamburgu i Monachium, które posiadało duży, reprezentacyjny teatr.

Zmiany oryginalnego kształtu

W kolejnych dziesięcioleciach budynek teatru był wielokrotnie przebudowywany i zmieniany w stosunku do swojego pierwotnego wyglądu. W 1863 roku dobudowano dwie loże dla dworu wielkiego księcia, a w 1876 roku kolejne loże na pierwszym piętrze. W 1881 roku wprowadzono elektryczność. Tym samym zakończyła się era oświetlenia gazowego.

Braki w zakresie bezpieczeństwa i chęć rozbudowy budynku doprowadziły od 1909 roku do radykalnych zmian konstrukcyjnych, w wyniku których niestety utracono wyjątkowość konstrukcji Mollera. W ramach tych zmian po 1910 roku zamontowano trzy klatki schodowe z bocznymi płaskorzeźbami „Komedia” i „Tragedia” autorstwa rzeźbiarza Ludwiga Lippa z Moguncji.

Druga wojna światowa i odbudowa

W dniach 12-13 sierpnia 1942 r. budynek został trafiony bombami zapalającymi i poważnie uszkodzony.

Pomimo ograniczonych środków finansowych teatr został ponownie oddany do użytku po 1949 r. i 24 listopada 1951 r. świętował swoje (ponowne) otwarcie baletem GRAND OPERA PARIS. Restauracja na dachu, działająca w latach powojennych, musiała jednak ustąpić miejsca centrali klimatyzacyjnej w latach 1976/77. W 1997 roku teatr został uzupełniony o nowy budynek „Kleines Haus”. Jest on połączony z budynkiem Mollerbau dwoma szklanymi mostami i podziemnymi korytarzami.

Po trwającej trzy lata, kosztownej i bardzo trudnej renowacji, Große Haus wznowiło działalność 14 września 2001 roku.

Na dachu Großen Haus zbudowano szklaną kopułę, w której do 2009 roku mieściła się restauracja Mollers. Kopuła została przekształcona w scenę studyjną i 22 września 2012 roku została otwarta pod nazwą „Deck 3”. W międzyczasie została przemianowana na „Glashaus”.