Buk krwisty jest mutacją znanego i szeroko rozpowszechnionego w lokalnych lasach buku czerwonego. Pod względem pokroju i wysokości oba drzewa nie różnią się znacząco. W okresie zimowym, gdy drzewa są pozbawione liści, tylko eksperci są w stanie odróżnić te dwa gatunki. Pierwsze buki krwiste znane są od około połowy ubiegłego tysiąclecia i należą do najbardziej typowych drzew parkowych współczesności. Dawniej używano dodatku „Atropunicea” do nazwy gatunku.

• Pochodzenie: mutacja Fagus sylvatica (buk zwyczajny)
  
  
• Wysokość: 25–30 metrów
  
  
• Liść: szeroko jajowaty do owalnego; długość 5–10 cm; lekko pofalowany na brzegach; wiosną intensywnie ciemnoczerwony; w ciągu roku stopniowo jaśnieje; w środku lata czerwono-zielony; jesienią czerwono-brązowy
  
  
• Kwitnienie: maj; kwiaty męskie w kulistych, czerwonawych gronach; kwiaty żeńskie tworzą miękkie, kolczaste osłonki
  
  
• Owoce: orzechy bukowe; pożywne, oleiste orzeszki
  
  
• Gleba/stanowisko: gleby świeże; słabo kwaśne – lekko wapienne; podatne na nasypywanie i zagęszczanie
  
  
• Cechy szczególne: W parku miejskim w Moguncji rośnie wiele buków krwistych. Znacząco podnoszą one wartość drzewostanu parku. Dzięki intensywnemu ciemnoczerwonemu zabarwieniu liści są łatwo rozpoznawalne i można je odróżnić od innych drzew już z dużej odległości. Trudniej jest to zrobić jesienią, ponieważ w trakcie okresu wegetacyjnego antocyjany odpowiedzialne za ciemnoczerwone zabarwienie ulegają stopniowej degradacji. W rezultacie liście znacznie się rozjaśniają. Wraz z nadejściem jesiennych kolorów trudno dostrzec zasadniczą różnicę w stosunku do buku czerwonego.