200 000 odwiedzających rocznie pokazuje, że kościół św. Stefana jest atrakcją turystyczną! Turyści z całego świata pielgrzymują na wzgórze Stephansberg, aby podziwiać niebieskie witraże autorstwa artysty Marca Chagalla. Odbudowa i renowacja gotyckiego kościoła, który został prawie całkowicie zniszczony podczas II wojny światowej, przyniosła jednocześnie jego odrodzenie.
Ponad tysiąc lat temu, w 990 roku, arcybiskup Moguncji i arcykanclerz imperium Willigis założył tu kolegiatę i zlecił budowę kościoła jako „miejsca modlitwy imperium”. Budowniczy katedry znalazł swój ostatni spoczynek w kościele św. Stefana w 1011 roku. Nowa gotycka budowla została wzniesiona w latach 1290–1335. Stoi ona na fundamentach bazyliki zbudowanej w stylu ottonicko-przedromańskim około 990 roku. Kiedy w 1857 roku eksplodowała pobliska wieża prochowa, kościół św. Stefana również został poważnie uszkodzony. Podczas renowacji usunięto bogate barokowe wyposażenie.

Dzisiaj świątynia prezentuje się jako jasno podzielona na trzy nawy hala, w której nie odrestaurowano jeszcze gotyckich sklepień. Ściany są utrzymane w kolorze białym, co stanowi atrakcyjny kontrast z czerwonym piaskowcem elementów konstrukcyjnych. Wysoka na 66 metrów, przestronna wieża budynku prawdopodobnie pochodzi jeszcze z kościoła Willigis, aż do wysokości fryzu z ostrołukowymi łukami. Szeroka szczelina w wieży została zamknięta już w 1947 roku. Z okazji 2000-lecia miasta w 1962 roku ponownie zamontowano kopułę i latarnię.

Do 1911 roku w specjalnie urządzonym mieszkaniu wysoko ponad dachami mieszkał strażnik przeciwpożarowy; kiedyś urodziło się tu nawet trojaczki. Straż przeciwpożarowa miasta istniała od 1559 roku.

Kościół św. Stefana jest jedynym niemieckim kościołem, dla którego żydowski artysta Marc Chagall (1887–1985) stworzył witraże. Urodzony w Rosji artysta większość swojego życia spędził we Francji. Przez kolorowe witraże do wnętrza kościoła św. Stefana wpada niebieskie światło, w którym poruszają się nie tylko anioły, ale także inne postacie biblijne, sprawiając wrażenie, jakby były
nieważkie.Kolory bezpośrednio oddziałują na nasze poczucie życia, ponieważ opowiadają o optymizmie, nadziei i radości życia – mówi pastor Klaus Mayer, który w medytacjach i książkach przekazuje dzieło Chagalla. W 1973 roku nawiązał kontakt z Chagalliem i przekonał „mistrza koloru i przesłania biblijnego”, aby w chórze wschodnim umieścił znak żydowsko-chrześcijańskiej więzi i porozumienia między narodami. W 1978 roku zamontowano pierwsze okno Chagalla, które wykonał wówczas 91-letni artysta. Następnie powstało osiem kolejnych, sześć dla chóru wschodniego i trzy w transepcie. Ostatnie z nich ukończył Marc Chagall, który został honorowym obywatelem Moguncji, ale nigdy nie poznał miasta, na krótko przed śmiercią w wieku 98 lat. Wprowadzeniem do arcydzieł są 19 późniejszych, celowo utrzymanych w prostym stylu witraży Charlesa Marqa z pracowni Jacquesa Simona w Reims. Chagall współpracował z Marqiem przez 28 lat.

Kto widział słynne okna, nie powinien przegapić zwiedzania najpiękniejszego późnogotyckiego krużganka w Nadrenii-Palatynacie. Było to miejsce pochówku wielu z 600 kanoników. Przypominają o nich płyty nagrobne i herby rodzin fundatorów. Herby wzbogacają współczesne zwieńczenia sklepienia związkowego, krajowego, diecezjalnego i miejskiego w Moguncji. Nie można również pominąć skarbów sztuki, takich jak tronujący Bóg Ojciec z XV wieku lub późnogotycka grupa figur Anny Selbdritt. Od kilku lat dzieci chrzczone w kościele św. Stefana są ponownie chrzczone w oryginalnej gotyckiej chrzcielnicy z 1330 roku.