Plac Dr.-Gisela-Thews-Platz przy ulicy Große Langgasse to miejsce, gdzie można się zatrzymać i odetchnąć.

Niezależnie od tego, czy chcesz odpocząć w przerwie obiadowej, złapać oddech podczas spaceru po mieście, czy poczytać książkę, obok kwitnącego ogrodu placu Dr.-Gisela-Thews-Platz znajdują się również tarasy, na których można napić się kawy lub zjeść mały posiłek.

Podczas gdy drewniane siedziska zachęcają dorosłych do odpoczynku, dzieci mogą wyszaleć się na placu zabaw. Amortyzująca podłoga chroni małych poszukiwaczy przygód przed urazami.

Nie zawsze tak było.

Z historycznego punktu widzenia Große Langgasse była niegdyś ważną drogą dojazdową do centrum miasta i zasługiwała na swoją nazwę: uliczka była niezwykle wąska i długa, a tym samym uciążliwa. Podczas II wojny światowej bombardowania zamieniły Große Langgasse w gruzy i popiół. W okresie powojennym Langgasse została przebudowana i poszerzona, ale nie uwzględniono w tym projekcie urbanistycznego zagospodarowania przestrzeni miejskiej. Na przykład plac Dr.-Gisela-Thews-Platz był parkingiem, na którym samochody krążyły gęsto jeden za drugim. Obecnie sytuacja ulega zmianie: ulica Große Langgasse ma stać się ważną tangentą centrum miasta, a jednocześnie przestrzenią życiową dla ludzi.

Plac Dr.-Gisela-Thews-Platz lśni nowym blaskiem, nadając ulicy Große Langgasse żywy urok i łącząc jako nowe zielone miejsce odpoczynku plac Schillerplatz przez Tritonplatz z terenami rekreacyjnymi nad brzegiem Renu.

Po prawie pięciu latach budowy, w 2013 roku oddano do użytku publicznego nowo zaprojektowany mały ogród Stephansgarten. To, co w 2007 roku rozpoczęło się jako działanie związane z pielęgnacją zieleni, doprowadziło do przebudowy ogrodu Stephansgarten: wówczas stwierdzono zły stan murów oporowych otaczających ogród, co wymagało natychmiastowej renowacji. Konieczne działania mające na celu zachowanie historycznego muru oporowego stworzyły okazję do przeprojektowania ogrodu Stephansgarten i podniesienia jego wartości jako terenu zielonego.

W ten sposób powstał mały ogród z tarasami, obecnie pięknie obsadzony roślinnością – miejsce spokoju i relaksu: siedząc na drewnianej ławce i spoglądając w dół na miasto, ma się za plecami kościół św. Stefana i widok na katedrę – trudno o bardziej typowy widok na Moguncję. Odkryjcie Państwo również nowo zaprojektowany ogród św. Stefana!

Nowy ogród Hopfengarten to spokojne miejsce w starej części miasta Mainz.

Kilka starych, rozłożystych platanów i podwyższone rabaty otoczone poduszkami do siedzenia zapewniają cień w upalne letnie dni na końcu ulicy Augustinerstraße.

Stoły i krzesła kawiarni i restauracji wokół placu zachęcają do zrobienia sobie krótkiej przerwy i spokojnego obserwowania otaczającego życia.

W czwartki od 11:00 do 18:00 handlowcy i producenci rozkładają swoje stoiska w Hopfengarten. Ten mały targ na starym mieście oferuje sery, włoskie i francuskie specjały, owoce, warzywa, produkty z dziczyzny i świeże soki. Serwowane jest również wino, szampan i kawa. Wózek z kawą to stary, niebieski Citroën, który w dzień targowy stanowi uroczy akcent.

Z historycznego punktu widzenia Hopfengarten jest miejscem, w którym od zawsze pracowano i mieszkano. Już Rzymianie doceniali tę lokalizację, osuszyli teren w pobliżu Renu i uczynili go użytkowym. Z biegiem czasu stał się on atrakcyjnym miejscem dla rzemieślników i przedsiębiorców. W średniowieczu obok domów mieszkalnych i ogrodów znajdowały się tu olejarnie, browary i piekarnie. Jeszcze na początku XX wieku wokół Hopfengarten osiedlili się kowale miedzi, piwowarzy, słodownicy i przewoźnicy z stajniami konnymi. W naszych czasach Hopfengarten był przez ponad czterdzieści lat wykorzystywany jako parking.

Od 2017 roku panuje tu spokój.

Ogrody klasztorne mają zasady projektowania, które sięgają wczesnego średniowiecza. Charakterystycznymi cechami są przeniesienie kształtu krzyża, specjalne oznaczenie środka i układ ścieżek jako strumieni ogrodu Eden. Zamknięte w sobie ogrody klasztorne często były bezpośrednio połączone z zadaszonym krużgankiem, zgodnie z zasadami zakonu „ora et labora”. Takie obiekty miały długą tradycję w Moguncji, ale z różnych powodów zniknęły z biegiem czasu.

65 lat po całkowitym zniszczeniu klasztoru klarysek kapucynek w Moguncji podczas bombardowań wojennych w 1945 roku, w samą porę na 150. rocznicę powstania zakonu udało się ponownie zrealizować ogród klasztorny zgodnie z tymi zasadami przewodnimi.
Okrągły ogród ograniczony jest od zachodu ścianą osłonową zadaszonego krużganka, od północy parkingiem „Am Kronberger Hof”, od wschodu częściowo historycznym murem przy Gymnasiumstraße, a od południa zachowaną, lekko podwyższoną piwnicą poprzedniego, zniszczonego kościoła. Z jednego z dwóch wejść do krużganka prowadzi zakrzywiona, wybrukowana kostką brukową ścieżka pamięci do zachowanej piwnicy sklepionej poprzedniego kościoła. Pośród dziko rosnących drzew, z których część jest warta zachowania, powstał nowy ogród klasztorny jako przestrzeń zewnętrzna dla zakonnic żyjących w ścisłej klauzurze.

Po wcześniejszym uzgodnieniu zwiedzający mogą odwiedzić przedni ogród klasztorny, założony w 2010 roku, i w spokoju cieszyć się klasztorną ciszą pośród kolorowej roślinności.

Nie bez powodu Goetheplatz jest często nazywany sercem dzielnicy Neustadt w Moguncji. Nazwany w 1908 roku na cześć poety, męża stanu i przyrodnika Johanna Wolfganga von Goethego (1749-1832) – który kilkakrotnie przebywał w Moguncji – teren między ulicami Goethe- i Colmarstraße oferuje atrakcje rekreacyjne dla dużych i małych.

Duży plac przypominający park jest atrakcyjny przede wszystkim dla rodzin z dziećmi. Jeśli szukasz ochłody latem, ale nie chcesz iść na basen, to jest to idealne miejsce dla Ciebie. Duży wodny plac zabaw zapewnia mokre orzeźwienie dla najmłodszych. Fontanny wodne i zjeżdżalnia w kształcie słonia do basenu sięgającego do kolan sprawiają, że zabawa dla dzieci na placu staje się małą przygodą. Faliste obiekty wpadają do basenu, a owalne „poduszki” zachęcają do siedzenia w chłodnej wodzie. Nawet najmłodsi, z czapeczkami przeciwsłonecznymi na głowach, doceniają orzeźwiającą wodę. Mama i tata mogą w międzyczasie spędzić czas brodząc w wodzie.

Ponadto Goetheplatz oferuje duży plac zabaw – rodzaj krajobrazu rzeki lub bagna z pniami z drewna robinii. Oprócz drabinek z twardej gumy i domku na drzewie znajduje się tam zjeżdżalnia i huśtawki. Miejsca do siedzenia gwarantują rodzicom wygodę i możliwość obserwowania dzieci w cieniu drzew.

Rozległa łąka i stare drzewa na Goetheplatz zachęcają do wspólnego piknikowania lub odpoczynku na jednej z ławek w parku.

Wokół Goetheplatz znajduje się łącznie pięć przedszkoli, dom spokojnej starości i klub rolkowy.

W ostatnich latach place w dzielnicy Neustadt w Moguncji przechodzą pozytywne zmiany. Dzieje się wiele: wszystko jest świeże, żywe, innowacyjne. Coraz bardziej rozwija się przede wszystkim Gartenfeldplatz, położony między Kurfürstenstraße a Frauenlobstraße, stając się nowoczesnym „miejscem spotkań” młodej dzielnicy.

Zielony plac z drzewami, który został zaplanowany już w planie urbanistycznym z 1875 roku, znajduje się w odległości spacerowej od głównego dworca kolejowego w Moguncji. Plac, który w obecnej formie został ukończony dopiero na początku XX wieku, został nazwany na cześć „Gartenfeld”, północnego przedpola twierdzy miasta, które przez wieki pozostawało w dużej mierze niezabudowane, między innymi ze względów obronnych.

Na terenie, który dawniej znajdował się kilka metrów niżej, przeważały prywatne ogrody użytkowe. Ogród z zacienionymi alejami był chętnie odwiedzany przez spacerowiczów. Plac Gartenfeldplatz oraz prowadząca do niego ulica Gartenfeldstraße stanowią obecnie strefę zabytkową o szczególnym znaczeniu dla historii miasta i urbanistyki.

W dzielnicy Neustadt znajduje się wiele małych, prywatnych sklepików i placów zabaw – tak samo jest na Gartenfeldplatz. Podczas gdy maluchy zjeżdżają się na zjeżdżalniach, huśtają się lub budują zamki z piasku, dorośli mogą odpocząć na ławkach w parku lub wylegiwać się na słońcu na dużym drewnianym tarasie przy Kurfürstenstraße. Kawa i ciasto, orzeźwiające lody, zimne piwo lub wyjątkowe kulinarne i wegetariańskie przysmaki – to wszystko i wiele więcej można znaleźć w licznych małych kawiarniach i pubach wokół Gartenfeldplatz.

Feldbergplatz i przylegający do niego Grüne Brücke (Zielony Most) stanowią popularny teren rekreacyjny w dzielnicy Neustadt w Moguncji, wyposażony w plac zabaw i gęsty drzewostan. Feldbergplatz, położony między Rheinallee a brzegiem Renu, znajduje się na terenie rozbudowywanego w latach 1880–1887 nabrzeża. Środkową część placu zajmuje porośnięty drzewami teren zielony z placem zabaw, a zakończeniem w kierunku Renu jest Caponniere, fortyfikacja z 1887 roku.

Od 1977 roku Feldbergstraße i Feldbergplatz są połączone z brzegiem Renu przez tak zwany „Zielony Most” autorstwa artysty ekologicznego Dietera Magnusa, przebiegający nad Rheinallee. Najnowszym dziełem Magnusa jest charakterystyczna chata na drzewie na placu zabaw. W ramach przebudowy pod koniec lat 70. XX wieku zainstalowano również stoły do ping-ponga i utworzono piaskownicę do gry w bule. Potężne platany, klony i kasztanowce nadają placowi nad brzegiem Renu spokojną atmosferę i zapewniają cień latem.

Plac został nazwany 23 kwietnia 1890 r. na cześć Großego Feldbergu – najwyższego szczytu w paśmie górskim Taunus. Plac Feldbergplatz został uznany za obszar zabytkowy, a kilka przylegających do niego budynków za zabytki kultury. Na wschodnim krańcu placu znajduje się otwarta biblioteczka. Można tu zostawić książki lub poszukać interesujących pozycji do przeczytania.

Aby stworzyć zieloną oś od centralnego Goetheplatz przez Sömmeringplatz do Feldbergplatz i brzegu Renu, zbudowano Zielony Most. Zgodnie z zamysłem artysty ekologicznego, aby pokryć roślinnością jak najwięcej obszarów obiektu, na Zielonym Moście znajduje się wiele drzew i pnączy. Oprócz ławek, dwie fontanny – fontanna z głazem narzutowym i wodospad – zachęcają do odpoczynku.

Teren Zielonego Mostu jest pielęgnowany przez Stowarzyszenie Ochrony Przyrody (NABU) w Moguncji. Dzięki sadzeniu rodzimych roślin dzikich i tworzeniu miejsc lęgowych powstało zróżnicowane środowisko życia.

Można tu podziwiać odmianę maliny „Mainzer Waldfee”, różę aksamitną „Finther Zwerg” oraz lokalną podgatunek dzikiej róży pnącej. Bogate w nektar dzikie rośliny służą jako pożywienie dla owadów, takich jak trzmiel ziemny lub pszczoła wielka. Liczne owady cieszą karłowate nietoperze, dla których po bokach wodospadu zamontowano dwa schronienia. Latem

pojawiają się tu motyle: kapustnik mały, motyl C i rusałka mała. W gęstych żywopłotach na tym naturalnym terenie gniazdują również ptaki, na przykład pokrzewka. Szczególnym przeżyciem przyrodniczym jest miejska pasieka na Zielonym Moście, która utrzymuje cztery ule z 200 000 pszczół miodnych.

Od 2007 roku pod opieką dyrektora miejskiej winnicy Hansa-Williego Fleischera rośnie tam sto winorośli riesling i pinot noir zasadzonych przez Senat Winny. Zasoby tej znanej winnicy są stopniowo powiększane, gdy znane osobistości są zapraszane przez senat winiarski w Moguncji do zasadzenia nowej winorośli, uzyskując w ten sposób honorowy tytuł „Consitor Senatus Vineti” (sadzący winnicę senatu).

„Jednak kto widzi bogactwo wody, która jest tak umiejętnie doprowadzana do miasta, aby służyć celom publicznym (...); kto patrzy na wysokie akwedukty, które są niezbędne do zapewnienia prawidłowego transportu; kto myśli o górach, które trzeba było przebić, i dolinach, które trzeba było wypełnić, ten przyzna, że na całym świecie nie ma nic bardziej godnego podziwu”.” Pliniusz Starszy trafnie opisuje dumę Rzymian z ich wynalazku.

Woda służyła między innymi do zapewnienia odpowiedniego standardu życia ludności. Dzięki akweduktowi cenny płyn mógł być transportowany na odległość wielu kilometrów do obozów wojskowych i miast. Dzięki wodociągowi w Moguncji starożytne siły okupacyjne zrealizowały prawdziwe architektoniczne arcydzieło: najwyższy akwedukt na północ od Alp. Konstrukcja wznosiła się na wysokość prawie 35 metrów nad dnem doliny, aby doprowadzić wodę ze źródeł w Finten i Drais do obozu legionowego na Kästrich. Od źródła oddalonego o około dziewięć kilometrów rurociąg biegł początkowo pod ziemią. Ze względu na rosnące nachylenie terenu biegł jednak dalej nad ziemią, aby pokonać największą różnicę wysokości w Zahlbach.

Dzisiaj pozostały po tych filarach jedynie ruiny – kamienie rzymskie w dzielnicy Zahlbach. Podczas spaceru wzdłuż pozostałości akweduktu osoby z bogatą wyobraźnią mogą przenieść się w dawne czasy, kiedy rzymski obóz wojskowy bez świeżej wody był nie do pomyślenia, a inżynierowie wojskowi dokładnie obliczyli i zbudowali rozwiązanie tego problemu. Z kamieni rzymskich warto wybrać się na wycieczkę do pobliskiej doliny Wildgrabental.

Nieco ukryty między budynkami śródmieścia znajduje się mały park przy domu spokojnej starości w Moguncji. Kto się tam wybierze, natrafi na małą zieloną oazę pośród hałaśliwego centrum miasta. Ławki parkowe zachęcają do spędzenia przerwy obiadowej na świeżym powietrzu. Klomby kwiatowe, kilka drzew i staw stanowią miłą odmianę dla oka w gęsto zabudowanym centrum miasta. 

Z tego miejsca zwiedzający mogą podziwiać szczyt pomnika św. Krzysztofa z jednej strony oraz przylegającą do parku czerwoną, późnogotycką halową kościół św. Kwintyna z drugiej strony.
Do parku można dostać się ulicą Schusterstraße, małą uliczką Qunitinsgasse oraz ulicą Altenauergasse.

Odwiedzając park, należy pamiętać, że jest to przede wszystkim miejsce odpoczynku i relaksu dla mieszkańców domu spokojnej starości.